Σπέτσες

Η τέχνη δεν συμβαδίζει με την μαζικότητα. Όταν κάτι αρχίζει να γίνεται από πολλούς, σταματάει να αποτελεί τέχνη, ή για να μην είμαι τόσο τραχύς χάνει μέρος της αξίας της. Δυστυχώς όλοι κάποια στιγμή πέφτουμε στην παγίδα της τέχνης, προσπαθώντας να δημιουργήσουμε κάτι που είδαμε και μας άρεσε. Το άσχημο είναι πως δεν δημιουργεί ο μέσος άνθρωπος-καλλιτέχνης αλλά αναπαράγει ένα στυλ, μια τεχνοτροπία. Καμία σημασία αν το αποτέλεσμα είναι ωραίο η άσχημο. Η αξία της τέχνης, είναι η ειλικρίνεια, το πόσο καλά μεταφέρεις τι σκέφτεσαι. Και σε λίγο καιρό, όπως οι σκοτεινές, κουλτουριάρικες φωτογραφίες πάψουν να είναι της μόδας, ίσως επέλθει κάτι διαφορετικό, για παράδειγμα η συγγραφή, και τότε, θα είναι και το επίσημο τέλος αυτού που κάνω ακριβώς τώρα.

αλήθεια, πόσοι από μας, προσπαθήσαμε να βγάλουμε ωραίες φωτογραφίες, παίρνοντας συγκεκριμένες πόζες, ρυθμίζοντας προσεχτικά τον φακό, κρύβοντας τα αληθινά στοιχεία της στιγμής? Για αυτήν ακριβώς την αλλοίωση μιλάω.

Η μόνη αληθινή φωτογραφία που θυμάμαι είναι αυτή που έχω στο μυαλό μου από ένα λιμανάκι στις Σπέτσες, ένα βράδυ που ήμουν μεθυσμένος.

this is football. this is OSFP.

Ο ολυμπιακός την πάτησε άσχημα. ακριβώς αυτό το δικαίωμα που του έλαχε να πάρει το ματς στα χαρτιά, τον έβαλε σε μια ξεφτιλιστική διαδικασία ακριβώς έπειτα από το προηγούμενο γεγονός του πρωταθλήματος το 2008. στην ουσία υπάρχουν 2 επιλογές για την ομάδα που όλος ο κόσμος σιχαίνεται.
1)σε περίπτωση που τελικά κάνει ένσταση, θα μικρήνει ακόμα πιο πολύ ώς ομάδα, θα γίνει ακόμα πιο μισητή προς τον απλό κόσμο, και θα ξεφτιλίσει ακόμα πιο πολύ τον ίδιο τον πρόεδρο του, που δήλωνε παλιότερα πως τα ματς κρίνονται εντός αγωνιστικών χώρων και όχι στα χαρτιά.
2)σε περίπτωση που δεν κάνει, (και αυτό το ενδεχόμενο όπως διαβάζω είναι πιο πιθανό), θα προσπαθήσει να βρει την χαμένη του περηφάνια. και εγώ ρωτάω τους πάντες, αν δεν κάνει ένσταση σήμερα, αυτόματα δεν εκθέτει την απόφαση που πήρε πριν 2 χρόνια για να πάρει το πρωτάθλημα είς βάρος της ΑΕΚ? δήλωναν οι αρμόδιοι τότε πως οι νόμοι είναι νόμοι και πρέπει να τους τηρούμε. τι έγινε και φέτος δεν τους νοιάζουν οι νόμοι?? άλλαξαν γνώμη?? γιατί σε περίπτωση που άλλαξαν γνώμη, αυτόματα λογικά αναγνωρίζουν και σέβονται την πρωταθλήτρια ΑΕΚ 2007-2008.
Ο ολυμπιακός ότι και να κάνει σήμερα κάποιον θα εκθέσει. ή την περηφάνια του ή την προηγουμενη απόφαση του. το σίγουρο είναι πως ποιο κοροιδευμένοι από ολους θα πρέπει να νοιώθουν οι ίδιοι οι οπαδοί του, που σε κάθε ζήτημα που προκύπτει ακολουθούν τυφλα την γραμμή της ομάδας, θολωμένοι από εναν τίτλο, και σίγουρα ντροπιασμένοι στην υπόλοιπη Ελλάδα...

p.s. θέλω να ζητήσω συγνώμη στους υπόλοιπους bloggers που γράφω στο blog τέτοια πράγματα, και μολύνω το καλλιτεχνικό μας σπίτι με ποδοσφαιρικά, αλλά τι να κάνω, κάπου ήθελα να το γράψω. για αυτους που μπήκαν στο blog πρώτη φορά, ας κάνουν έναν κόπο να ρίξουν μια ματια, και περιμένουμε την συμμετοχή τους.

Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει..

Ευχαριστώ τον αδερφό Δημητράκη για την πάσα (θενκς Δημή), και λίγο περισσότερο τον αδερφό Θοδωράκη για την πλοκή, κυοφορία και γέννα της γενικής ανακατοσούρας (suit up bro). Όλα άρχισαν κάπως έτσι..

Ξημερώματα Δευτέρας 3:20, εισάγομαι, (παρά τη θέλησή μου; Νομίζω.. την ποιά μου; ακριβώς!!) σε συνομιλία στο msn με άλλα δυο άτομα, ένα εκ τον οποίων έφερε δυο είδη χρωμοσωμάτων στο γονιδίωμά του (ήταν αγοράκι, ξύπνα..), αν και θέλω να αναφερθώ περισσότερο στο κοριτσάκι.. Όλοι μας έχουμε ακούσει την ιστορία της κοκκινοσκουφίτσας, όλοι την έχουμε πλάσει στο μυαλό μας αλλάζοντας ρόλους καθώς βρέχουμε τα πόδια μας στην ακρολιμνιά, παίρνοντας το βαθυστόχαστο ύφος της Κέρυ Μπράντσω μπροστά από τον mac υπολογιστή της, καθώς αρθρογραφεί βυθομετρώντας τα έγκατα της επιστήθιας φίλης Σαμάνθα -το ίδιο ακριβώς ύφος παρεπιπτώντος που αποτυπωνόταν στον Σιρίλο, τον μικρό αραπάκο, ριμουλκούμενο από τα νάζια και το μουνί της Μαρίας Χωακίνας- όλοι μας λοιπόν -ακόμα και αν είμαστε αραπάκια, και γιοι ξυλουργού- , μπορούμε εν ριπή οφθαλμού να πλέξουμε ιστορίες έρωτα, συνουσίας, άγριων βιασμών στο δάσος, ταλαντεύοντες ανάμεσα στο πυκνό τρίχωμα και στην κόκκινη μπέρτα.. βγαίνοντας από την ντουλάπα και μπαίνοντας στην κοιλιά, σκίζοντας διάπλατα την κακοσκουφίτσα..ή μήπως τον κόκκινο λύκο;

..Αλλά όλα αυτά ίσως και να άρχισαν λίγο νωρίτερα.. Κυριακή βράδυ, σχεδόν μεσάνυχτα. Μια δυο μπύρες για ζέσταμα, τρίτη για το καλό, κ μετά ουίσκι και γαργάρες με ανθόνερο και παλιές αναμνήσεις.. Εϊ Ντορή! Λουλουδάκια άγρια και κακά σηκώθηκαν απ'το έδαφος, μέσα από αιδοία υπόγεια και πέταξαν αγκαθάκια ! Αχ..

Και μ' αυτά και μ'αυτά, ο Θοδωράκης βρέθηκε απέναντι σ'ένα λουλουδάκι μυρωδάτο, και από περιβόλι αφράτο.. Μπου και μπου και κι.. Μπουμπούκι ! Και αφού είδε κ απόειδε, Καβάλησε τον Γερμανό, κατήπιε τα χιλιόμετρα και έφτασε στον λουλουδόκαμπο τον ίδιο, για να καταλάβει ότι.. τόσο καιρό.. το Μπουμπούκι του ήταν μέσα στην Καρδιά του και ότι τα ώριμα τα μούσμουλα γίνονται μαρμελάδα, και πως, ότι μπλούζα και να φοράς, το χνουδάκι που μένει στον αφαλό είναι πάντα μπλέ.. και πάντα θα είναι, με την ίδια μυσταγωγία και κατάνυξη.. όχι για κανέναν άλλο λόγο.. αλλά γιατί δε θα μπορούσε να είναι κάπως αλλιώς. Ταντάααα..!

Δημή να το μαδήσω?! Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει, μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει, ... μ'αγαπάει! Μ'αγαπάει τελικά η καργ..εε..το Λουλουδάκι μου βρε!

μα και βεβαια οχιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!

στην παραπανω ιστορια του φιλου μου θοδωρη πρεπει να διορθωθουν καποια μικρολαθακια. ναιιιιιιι..........ναιιιιιιιιιιιιι.........ναιιιιιιιιιιιι ξερω!!!!!!!! εχω καιρο να γραψω αλλα περιμενα σαν το σαρκοβορο αρπακτικο καπου εκει!!!! αναμεσα απο τις ψηλες φιλωσιες, εχοντας παρει το χρωμα του εδαφους και καιροφυλακτωντας μεχρι να βρω κατι καλο...............να αρπαξω!!!!

και ναι! το βρηκα!!! αυτο ειναι η παραπανω αναρτηση και η κινηση μου ξερετε ποια ειναι μιας και στο ζωδιο ειμαι σκορπιος και ειναι στη φυση μου το κυνηγι και η επιθετικοτητα! καλα σταματαω με τις παπαρολογιες και κανω την κινηση μου!!!

ειμαι ενας απο τους ατυχους τυχερους που περυσι πριν σχεδον ενα χρονο και κατι μηνες εκανα την κινηση αν πω ΝΑΙ ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΜΕ ΣΑΛΟΝΙΚΑ ΠΑΡΕΑ!!!!!! λαθος πρωτο!!!!!!!
το ταξιδι ηταν αρχικα καλο, ηρεμο με μαλακιουλες και χαζοκουβεντες με καποιες δοσεις ενδιαφεροντος. πρεπει να σημειωσω οτι παρεα στο ταξιδι μας εκανε και ο αρης με την κατερινα (ΕΥΤΥΧΩΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑΤΑΝ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ, ΟΥΠΣ!!!!).

επειτα υπηρχαν πολυυυυυυωρες παυσεις λογω κουρασης αλλα και αποχαυνωσης απο τα ομορφα τοπια που βλεπαμε στο ταξιδι. ομως για να μπαινουμε και στο ζουμι αυτο που θελω να τονισω ειναι οτι μετα απο τις πρωτες 4 ωρες ξεκινησαν οι ηλιθιες λογομαχιες για φυσικα ηλιθιους λογους ηλιθιων συζητησεων οπως: ποια χωρα θεωρειτε μουσικομανα, χεχε! συμφωνω με θοδωρη παντως, ποια ομαδα ειναι καλυτερη, δεν συμφωνω με κανενα! ποια γκομενα ειναι πιο ομορφη μπαστα ή αλεξανδρατου???? και αλλες τετοιες πιπ....εεεεεεε..........συζητησεις!!!!!!

λοιπον το αποτελεσμα εχει ως εξης το ταξιδι ηταν γαματο!!!!!!!!!! αλλα το θεμα ειναι οτι στο συγκεκριμενο ταξιδι θα γινουν πολλες αναφορες σε λουλουδια και αλλα ανθη, μη σου πω οτι θα ειναι το κυριο θεμα συζητησης ολου του ταξιδιου!!!!!!!! χεχε!!!!!

συμβουλη: ΠΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΜΗΝ ΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!
εξακολουθω να τρεφω αγαπη και σεβασμο στον πολυ καλο μου φιλο και εξεχως υπερβολικα συμπαθητικη προσωπικοτητα...........ΘΟΔΩΡΗ!!!!!!!!!!

με αγαπη jimmakos

creep.

Μιας και είμαστε στα τελευταία μας, με αποτέλειωσε μάλλον και το soundtrack του ταξιδιού, βλέπετε εξηγούσε πόσο καθίκι και παραξενιάρης είμαι..

Γυρίζουμε, και δεν μιλάμε ο ένας στον άλλον...βασικά ούτε καν κοιτιόμαστε. Τον έχω αφήσει να οδηγάει τον γερμανό μου, και μείναμε στο περίφημο, «εγώ το αμάξι και ο ορίζοντας». Οι τελευταίες 2 ώρες ήταν πολύ βαρετές. Τι να τον κάνω τον μαλάκα, τελευταία τον τρώω συνέχεια στην μάπα. Μία το λονδίνο, μία η θεσσαλονίκη, λέει συνεχώς και τα αστεία του, άνθρωπος είμαι και εγώ και τον βαρέθηκα. Όχι πως κι ο Βαγγελάκης με άντεχε. Είμαι και εγώ ένας μαλάκας.. αλλά αλλη φορά. Επιτέλους φτάσαμε. Τον αφήνω σπίτι του και χαιρετιόμαστε, τον ευχαριστώ και ξεκινάω. Ήταν μεγάλη χάρη να έρθει μαζί μου, δεν μπορώ να μην του το αναγνωρίσω.

Ξεκινώντας, είχαμε ψιλοξενερώσει και οι δύο. Βασικά ο βαγγέλης ήταν πολύ κουρασμένος, τώρα είχε και μένα που κλαιγόμουνα.. τον καταλαβαίνω. Μιας και ξεκινήσαμε βράδυ, έπρεπε ο ένας να κάνει παρέα στον άλλον. Αν και η ώρα ήταν δύσκολη, εγώ είχα άπειρη όρεξη για κουβέντα. Και όχι απλή κουβέντα. Ο συνοδοιπόρος, όφειλε να μου εξηγει πως εγώ ήμουν ο σωστός, πως είχα δίκιο με αυτήν την συμπεριφορά. Στην συγκεκριμένη κουβέντα, εκτέλεσε το χρέος του, αν και δεν είχα αντικειμενικό δίκιο.

«Που είσαι ρε μαλάκα? Τι ώρα ξεκινάμε.. θα πάει δέκα σε λίγο μην το αργήσουμε.»
«Τι έγινε ρε φίλε? Εντάξει? Ξελάφρωσες? Γυρίζουμε??εγώ εδώ, έκανα φίλους δυο τσακαλάκια σαλονικιούς!»
«Γυρίζουμε ρε και στα εξηγώ στον δρόμο. Σε είκοσι λεπτά, να ΄σαι καμάρα»

Μιας και είχε αρχίσει να νυχτνώνει, έπρεπε να πάρω αποφάσεις. Είχα τον βαγγελάκη να με περιμένει σε ένα ύποπτο μαγαζί, με κάτι ύποπτους τύπους, όποτε έπρεπε και αυτόν, κάποιος να τον ενημερώσει. Κοιτώντας το μαγαζί, όλα μου φάνηκαν γκρίζα. Σαν να πήρα ένα αντιLSD κάπως. (για όποιον αμφισβητεί την ύπαρξη αυτής της νέας αντιψυχεδελικής ουσίας, δεν έχει παρά να με ρωτήσει.) οι φωνές σταμάτησαν να ακούγονται και ένα πράγμα με ενδιέφερε. Τι ακριβώς να πω. Πράγμα διόλου έυκολο μιας και είμαι ήμουν – και μάλλον θα είμαι – ο μαλάκας στην όλη ιστορία. Ζυγίζω τα πράγματα, παίρνω το ύφος του καλού παιδιού, και ξεκινάω την ιστορία μου.

Έξι και δέκα ακριβώς. Λίγα νευράκια κλασσικά, περιμένω στο σημείο που είπαμε. Έξω από τα everest, τσιμισκή και κούσκουρα γωνία. Κάποιος σαν να άργησε παραμιλώ, αλλά η φιγούρα μιας κοντής κοπέλας, με μακρία καστανά μαλλιά με ηρεμεί αμέσως. Τα νεύρα της αναμονής γρήγορα γίνονται χαμόγελο, και αυτό εν πολλοίς δείχνει και το μέγεθος της προσμονής μου. Τα πρώτα λόγια ήταν και τα πιο δύσκολα. Τα σημεία που βρίσκεις για να κρατηθείς, οι δικαιολογίες που λες, για να μην εκτεθείς,από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο. Χαμόγελα εκατέρωθεν,- δείγματα αμφιβολίας για την ποιότητα της πράξεως μας- και ξεκινάμε για το μαγαζί. Ένα γλυκό μπαράκι, επί της αριστοτέλους, ελαφρώς γλυκανάλατο, αλλά για την κουβέντα και τη σημασία του καφέ, ότι πρέπει.

Στις τέσσερις το μεσημέρι, περάσαμε τον πλαταμώνα. Είχαμε σχεδιάσει να κάτσουμε και κάπου να φάμε, αλλά καθυστερήσαμε να ξεκινήσουμε οπότε είπαμε να πάμε κατευθείαν στην όμορφη θεσσαλονίκη και να φάμε πουθενά εκεί. Είχε πλάκα εκείνη η ώρα. Είμασταν και οι δύο χαρούμενοι, λέγαμε συνεχώς μαλακίες, ανέκδοτα που παραδόξως φαινόντουσαν αστεία, επιβραβεύαμε πανηγυρικά την ωραία μας σχέση! Μας θυμίζαμε ένα μείγμα «ηλήθιου και πανηλήθιου» μαζί με τον Sal Paradise,τον ξοητευτικό τυχοδιώκτη στο μυθιστόρημα του Κέρουακ. Όλα αυτά μαζι, κάναν τον πηγεμό πολύ άνετο. Ουτε που το καταλάβαμε για πότε φτάσαμε. Εντωμεταξύ είχε και ο βαγγελάκης τα άγχοι του, οπότε το ταξίδι αυτό, είχε και πολλούς άλλους ρόλους από το να την πέσω στην κοπέλα που μάλλον με έχει στοιχειώσει. Μην τα πολυλογώ, φτάσαμε.

Το τελευταίο μήνυμα ήταν χάλια. Με έκανε κουρέλι. Δεν το πολυσκέφτηκα. Αρπάζω το τηλέφωνο, δεν ήθελα παραπάνω σκέψη.

«τι θες ρε κουρέλι?»
«τι να θέλω ρε τρελέ... να πάμε θεσσαλονίκη. Έχουν γίνει πράγματα, δεν γίνεται να μην πάμε. Είναι μάλλον η τελευταία φορά που θα σου μιλήσω σοβαρά οπότε πρέπει να πάμε. Και στην τελική, πες μου εναν σοβαρό λόγο να μην πάμε. Ρε μαλάκα!!! Το μπουμπούκι ρε μαλάκα, το μπουμπουκάκι μου!»
«πάμε...»