Περί της υστερίας στην όψη του λάθους.

Μία από τις λιγότερο γνωστές μου αντιλήψεις για την ζωή, είναι αυτή του πάθους. Προσωπικά, είμαι περήφανος πρεσβεστής του πάθους, είναι χαρά μου να το επιδεικνύω, και γελάω πάντα γεμάτος αυταρέσκεια όταν το βλέπω και σε άλλους. Συναίσθημα πιο έντονο απ’όλα, μιας και στην όψη του τα πάντα καταρρίπτονται. Καταρρίπτονται μάλιστα μονομιάς ,τόσο μα τόσο πανηγυρικά, απαρεμφατικά και ντροπιασμένα, που σκέφτομαι καμία φορά, πιο το νόημα του σχεδιασμού? Το νόημα των ονείρων και της φιλοδοξίας? Του μέλλοντος και του παρελθόντος? Σε μία όχι και τόσο ρομαντική κατάσταση της ζωής μου, πιάνομαι από το παραμικρό, για να ισχυροποιήσω τούτον συλλογισμό μου. Τι παρατήρησα λοιπόν εγώ, που κανονικά θα έπρεπε να λυσσάω για γλυκανάλατες ιστοριούλες, γεμάτες τρυφερότητα και ρομαντισμο?

Χάος.

Ο μικρός κοινωνικός μου κύκλος αποτελεί για μένα αξιόπιστο και αξιοπρεπέστατο δείγμα πλυθησμού για να κάνω την νοερή έρευνα μου. Από την μικρότερη ως την μεγαλύτερη φήμη, από την πιο πικάντικη μέχρι την πιο βαρετή ιστορία, ο μοναδικός κοινός παρονομαστής, είναι η έλλειψη κάποιας λογικής. Είναι πολύ ειρωνικό να βρισκεις ως μοναδικό κοινό στοιχείο την έλλειψη αυτού! Το πάθος είνια μία κινητήρια δύναμη, που παρέχει σε όλους, την δύναμη για να λαθέψουν, τους δίνει την δικαιολογία που πουθενά δεν θα βρουν. Νικάει τα πάντα. Και χλευάζει τα πάντα. Το πάθος ζει μόνο του, και φωλιάζει όπου θέλει. Δεν είναι δεσμευτικό. Σε πιάνει και σε αφήνει. Έρχεται στη στιγμή και χάνεται πριν καν το νοιώσεις. Έτσι, πιανόμαστε και εμείς απ’αυτό, και πάμε όπου μας πάει. Διαλύουμε τα πάντα, γκρεμίζουμε ότι χτίζουμε, γυρίζουμε την πλάτη στις δικές μας ακόμα σκέψεις, και τελικά, ζούμε την στιγμή.

Χάος.

Είναι τόσο ωραίο τελικά τούτο το αίσθημα, που όποτε σε πιάνει δεν θες να σε αφήσει. Κάθε που κάνω να το πολύσκεφτώ, πάντα από κάπου το σκάει. Πάνω που το καταλαβαίνω και πάω να το αιχμαλωτίσω, φεύγει γελώντας, αφήνοντας με, στα κρύα του λουτρού. Έτσι κάνω εγώ. Κάπως έτσι κάνουν όλοι. Με μια διαφορά. Οι περισσότεροι, παρατημένοι όταν είναι από το ίδιο τους το πάθος, το λένε λάθος.