νεκρός

Σήμερα για νεκρό, μιλάει ο κόσμος όλος,
Και τα παιδία, τα μπάχαλα, για αυτόνα πολεμάνε.
Μα εγώ σαν απολίτιστος ,φιλόσοφος κι αχρείος,
Αυτομολώ και σκέφτομαι αυτήνα με καμάρι

Άλλοι για αυτόν σκοτώνονται κι άλλοι για αυτήνα κλαίνε
Αδέλφια καλωσήρθατε στης ζούγκλας το περβάζι.
Κι αν αναρχία λέγεται η βία για την ειρήνη,
Τότε εμένανε ας πουν ρουφιάνο της ζωής μου.

Ακούω απτό μεγάφωνο πως πέθαναν συν δύο,
Αναρχικοί δεν ήτανε μα ούτε και αστυνόμοι.
Κανονικοί ανθρώποι λέγεται πως ήταν οι καημένοι.
Για την ζωή τους μάχονταν όπως και άλλοι τόσοι.

Του πόθου το καμάρι μου, θέλω να πω ποιο είναι,
Μα αν το διαβάσει τίποτα εγώ δεν θα απομείνω.
Κι έτσι εκλεκτή περίμενε, όπως κι εγώ θα κάνω,
Κι ύστερα ας κουβεντιάσουμε, εγώ πώς να πεθάνω.