Ευχαριστώ τον αδερφό Δημητράκη για την πάσα (θενκς Δημή), και λίγο περισσότερο τον αδερφό Θοδωράκη για την πλοκή, κυοφορία και γέννα της γενικής ανακατοσούρας (suit up bro). Όλα άρχισαν κάπως έτσι.. Ξημερώματα Δευτέρας 3:20, εισάγομαι, (παρά τη θέλησή μου; Νομίζω.. την ποιά μου; ακριβώς!!) σε συνομιλία στο msn με άλλα δυο άτομα, ένα εκ τον οποίων έφερε δυο είδη χρωμοσωμάτων στο γονιδίωμά του (ήταν αγοράκι, ξύπνα..), αν και θέλω να αναφερθώ περισσότερο στο κοριτσάκι.. Όλοι μας έχουμε ακούσει την ιστορία της κοκκινοσκουφίτσας, όλοι την έχουμε πλάσει στο μυαλό μας αλλάζοντας ρόλους καθώς βρέχουμε τα πόδια μας στην ακρολιμνιά, παίρνοντας το βαθυστόχαστο ύφος της Κέρυ Μπράντσω μπροστά από τον mac υπολογιστή της, καθώς αρθρογραφεί βυθομετρώντας τα έγκατα της επιστήθιας φίλης Σαμάνθα -το ίδιο ακριβώς ύφος παρεπιπτώντος που αποτυπωνόταν στον Σιρίλο, τον μικρό αραπάκο, ριμουλκούμενο από τα νάζια και το μουνί της Μαρίας Χωακίνας- όλοι μας λοιπόν -ακόμα και αν είμαστε αραπάκια, και γιοι ξυλουργού- , μπορούμε εν ριπή οφθαλμού να πλέξουμε ιστορίες έρωτα, συνουσίας, άγριων βιασμών στο δάσος, ταλαντεύοντες ανάμεσα στο πυκνό τρίχωμα και στην κόκκινη μπέρτα.. βγαίνοντας από την ντουλάπα και μπαίνοντας στην κοιλιά, σκίζοντας διάπλατα την κακοσκουφίτσα..ή μήπως τον κόκκινο λύκο;
..Αλλά όλα αυτά ίσως και να άρχισαν λίγο νωρίτερα.. Κυριακή βράδυ, σχεδόν μεσάνυχτα. Μια δυο μπύρες για ζέσταμα, τρίτη για το καλό, κ μετά ουίσκι και γαργάρες με ανθόνερο και παλιές αναμνήσεις.. Εϊ Ντορή! Λουλουδάκια άγρια και κακά σηκώθηκαν απ'το έδαφος, μέσα από αιδοία υπόγεια και πέταξαν αγκαθάκια ! Αχ..
Και μ' αυτά και μ'αυτά, ο Θοδωράκης βρέθηκε απέναντι σ'ένα λουλουδάκι μυρωδάτο, και από περιβόλι αφράτο.. Μπου και μπου και κι.. Μπουμπούκι ! Και αφού είδε κ απόειδε, Καβάλησε τον Γερμανό, κατήπιε τα χιλιόμετρα και έφτασε στον λουλουδόκαμπο τον ίδιο, για να καταλάβει ότι.. τόσο καιρό.. το Μπουμπούκι του ήταν μέσα στην Καρδιά του και ότι τα ώριμα τα μούσμουλα γίνονται μαρμελάδα, και πως, ότι μπλούζα και να φοράς, το χνουδάκι που μένει στον αφαλό είναι πάντα μπλέ.. και πάντα θα είναι, με την ίδια μυσταγωγία και κατάνυξη.. όχι για κανέναν άλλο λόγο.. αλλά γιατί δε θα μπορούσε να είναι κάπως αλλιώς. Ταντάααα..!
Δημή να το μαδήσω?! Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει, μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει, ... μ'αγαπάει! Μ'αγαπάει τελικά η καργ..εε..το Λουλουδάκι μου βρε!