TI EINAI ΛΟΓΙΚΗ ΑΡΑΓΕ??

Λίγα βήματα πίσω μου, βρίσκεται πάντα η χαζοσυνείδηση μου..
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την παρούσια καμιάς αγάπης.
Το χειρότερο είναι οτί δεν βλέπω υποψήφιες για αυτόν τον ρόλο..
Όλοι γίναμε ήρωες, βλέποντας τον κόσμο από ένα ζευγάρι δανεισμένα γυαλιά!!
(τα δίκα μου είναι προσφάτως αγορασμένα..) Η μόνη μου πήγη έμπνευσης και
ελπίδας είναι η αλήθεια..(τι νομίσατε?? στην τύχη είναι φαβορί στο κουίζ μας?)
Βέβαια δεν μπορώ να πω οτί είμαι και πολύ κοντά στο να την βρω!
Κατά πάσα πιθανότητα όλα αυτα δεν είναι καθόλου πειστικά! Και μεταξύ μας το
βρίσκω απόλυτα λογικό.. Πως να μην ειναι άλλωστε, αφου και εμείς οι ίδιοι σκεφτόμαστε
επί μονίμου βάσεως με τη γλώσσα να ναι μπερδεμένη στη λογική.
Αλλα τι είναι λογική???

και ακολούθουν κάποια ερωτήματα...
1)όσοι λένε οτι οι γυναίκες είναι πουτάνες βάζουν μέσα και την μάνα τους?
2)ποια η διαφορά από το sex και τον έρωτα?
3)εγώ είμαι τόσο μαλάκας που βρίσκω τον έρωτα στον καφέ, τα ψώνια και τις βόλτες?
4)ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχετε δει στο blog μας?
5)αν δεν βρούμε το σωματίδιο higgs το καλοκαίρι, τότε τι κάνουμε??
6)ποιος έβαλε τα γκολ του ολυμπιάκου στο 0-3 επί τησ καλαμαριάς?


...ότι δεν απαγορεύεται, επιβάλλεται...!!!
Richard Feynman

η ιστορία του Τσεχοσλοβάκου

We are so alike you and I... Μας κοίταξα σήμερα και μας βρήκα ολόιδιους. Δυο σταγόνες νερό. Σαν να είμασταν ένα. Άλλωστε δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Κάποιος μου είπε ότι για να ζήσεις αιώνια πρέπει να φθείρεσαι διαρκώς. Να πεθαίνεις. Για να πετάξεις ψηλά πρέπει να σέρνεσαι στο βούρκο και να πνίγεσαι στις λάσπες και τα σκατά. Ναι. Και τότε τα είδα όλα. Ξέρεις γιατί μοιάζουμε Αγάπη μού; Ξέρεις που είμαστε ίδιοι; Ακριβώς στο ότι δεν έχουμε τίποτα κοινό. Άπειρο και απέραντο το κενό που απλώνεται ανάμεσά μας. Πως να νοιαστώ για σένα Αγάπη μου; γιατί να σ'αγαπήσω; Μοιάζουμε στο ότι είμαστε Ξένοι. Μοιάζουμε στο ότι είμαστε πέρα για πέρα διαφορετικοί. Δε σ'ασκούω Αγάπη μου. Δε σε νιώθω Αγάπη μου. Δεν είναι ότι δε θέλω. Δε μπορώ. Thus it was, and thus shall be.

Και αν αυτό το μουνόπ...εμ το φιλαράκι μου ο θοδωρής δε μου φέρει τώρα το προφιτερόλ μου, θα έχουμε ντράβαλα... Θοδωρήηηη?? Ε, Θοδωρή! Που στον μπούτ... στην ευχή του Θεού έχει πάει...

"Κάποιος άντρας είχε φύγει από ένα τσέχικο χωριό, για να κάνει την τύχη του. Ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια, πλούσιος, ξαναγύρισε με μια γυναίκα και ένα παιδί. Η μητέρα του διατηρούσε ένα ξενοδοχείο στο χωριό που γεννήθηκε. Για να τους ξαφνιάσει, άφησε τη γυναίκα του και το παιδί του σε ένα άλλο χτίριο και πήγε στη μητέρα του, που δεν τον γνώρισε καθόλου όταν μπήκε. Παίζοντας, είχε την ιδέα να πάρει ένα δωμάτιο. Έδειξε τα λεφτά του. Τη νύχτα η μητέρα του και η αδερφή του τον σκότωσαν με ένα σφυρί για να τον κλέψουν και ρίξανε το πτώμα του στο ποτάμι. Το πρωί, ήρθε η γυναίκα του και αποκάλυψε χωρίς να το ξέρει την ταυτότητα του ταξιδιώτη. Η μητέρα κρεμάστηκε. Η αδερφή ρίχτηκε σε ένα πηγάδι. Έπρεπε να διαβάσω χιλιάδες φορές αυτή την ιστορία. Από τη μια μεριά ήταν απίθανη. Από την άλλη, ήταν φυσική. Όπως και να είναι, έβρισκα πως ο ταξιδιώτης τοι άξιζε λίγο, και πως ποτέ δεν έπρεπε κανείς να αστειεύεται." A. Camus, L'Etranger (Ο Ξένος)

Θοδωρή έμεινε καθόλου προφιτερόλ ή το έφαγες όλο μόνος σου ρε μαλάκα? Τι κάνει το προφιτερόλ? Στρώνει το στομάχι? Καλά, κάτσε να σε πιάσω στα χέρια μου, και θα σου στρώσω τη μούρη..