Θοδωράκο, πιάσε μια το βιβλίο μου - θέλω να μου διαβάσεις απόψε, γιατί κάτι είναι κάτω απ'το κρεβάτι μου, και στη ντουλάπα μου μέσα, και φοβάμαι απόψε

Έχω καιρό να μεθύσω. Πολύ καιρό. Θέλω να..Λάθος. Πρέπει να φύγω. Να πάω στο Παρίσι..κάπου μακρυά τέλος πάντων. Πάντως πρέπει να φύγω από εδώ μέσα. Μακρυά. Θέλω να πιω. Και μετά να γράψω. Πρέπει να πιω. Και μετά θα γράψω το βιβλίο μου. Χε χε... a mans' got to do what a mans' got to do. Και εγώ πρέπει να γράψω το βιβλίο μου. Και θα βάλω τον ουρανό μέσα στο βιβλίο μου. Και μετά θα βάλω και τη θάλασσα μέσα στο βιβλίο μου. Χε χε. Ναι... Και Εσένα. Δε θα μπορούσες να λείπεις απ'το βιβλίο μου. Και θα σε προσέχω και θα σ'αγαπάω. Και όλα θα πάνε καλά. Θα δεις - στο βιβλίο μου. Θα βάλω τον πόνο μου μέσα στο βιβλίο μου. Και το Αίμα μου θα βάλω και την καρδιά μου και την Αγάπη μου όλη θα την βάλω στο βιβλίο μου. Όλος ο Κόσμος θα χωρέσει -θα δεις- μες στο βιβλίο μου. Και θα σ'αγαπώ πολύ. Θα χωρέσω τα βουνά στο βιβλίο μου. Και τα σκυφτά κεφάλια των ανθρώπων θα χωρέσω και τον ήλιο -τον μεγάλο ήλιο- στο βιβλίο μου. Σ'αρέσει ο ήλιος, έτσι δεν έιναι; Ναι, ξέρω σ'αρέσει.

Πρέπει να φύγω όμως από εδώ. Δεν νιώθω καλά. Μέχρι εκείνη τη μέρα, θα περιμένω. Θα μετράω τα βράδυα. Ίσως βρω κάποια προσωρινή συντροφιά. Αλλά μη ζηλέψεις. Γιατί όταν ανταμώσουμε θα είναι αιώνιο το φιλί μας. Και για πάντα θα κρατήσει και δε θα στερεύει. Και δε θα χωρίσουμε, και Ένα θα γίνουμε. Και ένα με τον Κόσμο. Και με την Αγάπη Ένα. Και Αγάπη θα γίνουμε και θα γίνουμε Θάνατος. Και Αγάπη. Και Θάνατος αθάνατος. Και θα είναι ωραία, θα δεις. Και δε θα στερεύει - αιώνιο θα είναι το φιλί μας. Μέχρι τότε όμως θα περιμένω. Θα σε περιμένω. Χε χε...

Και δε σου'πα... Στο βιβλίο μας -ναι καλά άκουσες, στο βιβλίο μας- θα βάλω χρώματα πολλά και μουσική. Μουσικές ωραίες -σαν και σένα- και θα σου τραγουδάω στο βιβλίο μας. Ελπίζω να σου φέρω και το φεγγάρι στο βιβλίο μας, γιατί είσαι πολύ όμορφη όταν σε φωτίζει το φεγγάρι. Και σε ζηλεύει το φεγγάρι. Και σε φοβάται το φεγγάρι. Γιατί είσαι όμορφη πολύ. Μα πιο όμορφη είσαι όταν κλαις. Και σ'αγαπώ πολύ όταν κλαις. Γιατί σκύβω δίπλα σου, και μου δίνεις απ'τα δάκρυά σου. Και μουσκεύεις τα μάγουλά μου -τι καλή αλήθεια που είσαι- γιατί εγώ δεν ξέρω να κλαίω. Και σε ζηλεύω η αλήθεια είναι. Και σ'αγαπάω και σε λατρεύω. Και αλήθεια σ'αγαπάω πολύ όταν κλάις. Και ξέρεις ε... το βιβλίο μας θα έχει πολλά δάκρυα. Αλλά μη φοβάσαι. Γιατί τα Δάκρυα Αίμα γίνονται σαν πέσουν στο χώμα. Και λέξεις γίνονται και χαμόγελα. Και γίνονται Αλήθεια. Και Φόβος γίνονται. Γίνονται Πόνος και Αίμα. Αλήθεια. Θα δεις. Θα δεις πως τα Δάκρυα Όνειρα γίνονται και Φωτιά. Και Ελπίδα ξαφνικά γίνονται και Αλήθεια. Και Πίστη. Φως και Αέρας και Ελπίδα. Και Θεός γίνονται τα Δάκρυα και Όλα γίνονται και Δάκρυα ξανά απ'την αρχή. Και Αγάπη...χε χε... και εγώ σ'αγαπώ πολύ. Ναι, μπορεί να μην ξέρω να κλαίω αλλά ξέρω ότι σ'αγαπώ πολύ. Και μέσα στο βιβλίο μας ξέρω -είμαι βέβαιος- μια μέρα δάκρυ θα γίνω και γω και θα τρέξω στο μάγουλό σου. Θα φιλήσω το στόμα σου και θα κατεβώ το λαιμό σου. Και σαν φτάσω στο στήθος σου θα με πάρεις μέσα σου. Και θα με κρατήσεις για πάντα. Και θα είναι ωραία -σαν και σένα που είσαι ωραία- στο βιβλίο σου. Ναι, το βιβλίο σου -γιατί, κακά τα ψέμματα, για σένα το γράφω- και Εσύ είσαι το βιβλίο μου. Και τα δάκρυά μου και η Αλήθεια μου Εσύ είσαι. Και η Αγάπη μου Εσύ και η Ζωή μου και η Αγάπη μου μαζί. Γιατί σ'αγαπώ πολύ.

Ρε μαλάκα θοδωρή τι σκατά έχεις κάνει εδώ πέρα? Πως τα κατάφερες και τα έκανες όλα πουτάνα? Τι αίματα είναι αυτά? Καλά ρε μαλάκα, ούτε ένα σφουγγάρισμα δεν έριξες? Είπαμε να είμαστε νοικοκύριδες ρε φίλε... έκανες τι δουλίτσα σου... μάζεψέ τα μετά... Και τους τοίχους...πω πω, μουνί τα έχεις κάνει... Τι? Έτρεμαν τα χέρια σου? Καλά, έλα βάλε ένα χεράκι τώρα να την βγάλουμε έξω στο μπαλκόνι γιατί θα βρωμίσει ο τόπος τώρα που έχουν πιάσει και οι ζέστες... θα μας φάνε οι μύγες... Έχει τίποτα να φάω? Με έχει κόψει...