.jpg)
Βράδυ τετάρτης. Μέρα χαράς, τελικά για ηλίθιο λόγο, και εγώ κάθομαι μόνος σε μία οθόνη. Σκέφτομαι , πως για να καταπολεμήσω την αγωνία μου, να φάω ένα άλπεν νταστ. Τελικά, προτιμώ να γράψω. Συνεχίζω να σκέφτομαι και λέω πως είναι καλύτερο να γράφω σε χαρτί. Οι ανέσεις τις εποχής μου λέγανε να γράψω στον υπολογιστή και εγώ είχα πραγματικά μπερδευτεί. Το τρίτο μου για εκείνη τη βραδιά ουίσκι ήταν περίπου στη μέση.. εμφανώς επηρεασμένος από τον φίλο μου Βαγγέλη έβαλα στην λίστα μου, Θάνο Μικρούτσικο να τραγουδάει ποιήματα του Νίκου Καββαδία.. Το επόμενο πρωί υποτίθεται γράφω μάθημα στη σχολή. Παραξένως (ως προς τις τελευταίες μου συνήθειες για διάβασμα) δεν είχα καθόλου όρεξη για διάβασμα. Ήταν τόσο μεγάλη η θέληση μου να μην διαβάσω, που και οι όποιες χριστοπαναγίες που έπεσαν με τον πατέρα μου, δεν με πτόησαν.
Το μόνο που θα αντάλλαζα αυτήν την στιγμή ήταν 10 λεπτά στου τζόλε. Και το λέω αυτό όχι για τα φαγητά του. Στα αρχίδια μου και αυτά, είμαι ψιλοφαγωμένος. Είναι η αίσθηση της πειραϊκής, η θάλασσα και η πλατεία Καρπάθου… η ψυχολογική μου φόρτιση αυτήν την ώρα είναι μεγάλη αυτό είναι σίγουρο. Μόλις μου τέλειωσαν και τα τραγούδια στην λίστα. Επέλεξα κάτι πιο ρυθμικό πιο μελωδικό. Αλλά το ίδιο λυπητερό μπορώ να πω. Ταξιδεύω καλύτερα έτσι. Και φτάνω σιγά σιγά στον προορισμό μου. Μια ζεστή αγκαλιά με μια μεγάλη ασυνέχεια στον χώρο και στον χώρο. Από το μυαλό μου περνάνε συνέχεια φράσεις και ακούσματα, που τα κάνει να φαίνονται αληθινά…. Ίσως γιατί δεν τα άκουσα από την σουζάννα. Η σουζάννα… χε χε χε… μεγάλη και αυτηνής η ιστορία. Αλλά όχι τόσο ενδιαφέρουσα. Τέλος πάντων.
Είμαι λοιπόν σε μία αγκαλιά, που το μυαλό μου την κάνει μάλλον πιο ζεστή από ότι είναι. Το ουίσκι, τώρα στα τελευταία του, πίνετε πιο καυτό από ότι μπορεί να είναι. Στην αγκαλιά αυτή και με τα συναισθήματα μου να είναι πια απόλυτοι πρωταγωνιστές , κάθομαι και μονολογώ. Παρακαλάω, να παν όλα καλά. Γιατί παρά το μεθύσι μου, ξέρω, μπορώ να καταλαβαίνω πως αυτό που ζω απέχει από την πραγματικότητα. Και έτσι παρακαλάω να παν όλα καλά. Και ακούστε αστείο. Εκεί που περιμένω μια γαμημένη απάντηση, έρχεται το κινητό μου να πει, ανεπαρκής χώρος για νέα μηνύματα. Έλεος ρε πούστη. Κάθομαι τώρα, διακόπτοντας τον ιρμό μου να σβήνω κάτι μαλακίες εισερχόμενα.
Πέρασε και αυτό. Άλλαξα και λίστα για να αλλάξω την τύχη μου. Αλλά δεν μου άρεσαν οι καινούριες επιλογές. Βασικά μάλλον μαλακία έκανα. Ακόμα και ο εαυτός μου αρχίζει να με παρατάει. Σιγά σιγά δεν είμαι άλλο μέσα σε εκείνη την νοητή αγκαλιά. Νομίζω ξεμεθάω. Βάζω γρήγορα τέταρτο ουίσκι. Πίνω μια δυο γουλιές καυτές και απανωτές, και έρχομαι στα ίσα μου. Εκεί που η αληθινή πραγματικότητα είναι μία και δεν ξεχωρίζεται εύκολα. Μπήκα ξανά στον κόσμο των μπεκρίδων. Των μεγάλων μυαλών. Η αγκαλιά είναι τώρα ακόμα πιο ζεστή. Τώρα νιώθω και ενοχές, και ότι είμαι λίγο σάπιος, και άλλα πολλά. Πολλά , αλλά γοητευτικά πράγματα για έναν όντως σάπιο.
Μέχρι το τέλος αυτής της ιστορίας , που δεν είναι μακρινό, δεν έχω ακόμα μάθει νέα. απλά πίνω, και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου για το πόσο αληθινός είναι ο κόσμος ενός μεθυσμένου. Πόσο ολότελα ίδιος είναι ο ένας με τον άλλον κόσμο. Γιατί άμα ξεμεθύσω θα γίνω πουτάνα. Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Η λίστα η τελευταία δεν είναι καθόλου άσχημη όπως ακριβώς είναι και το τέταρτο ουίσκι. Σας καλησπερίζω γλυκά από μια ζεστή αγκαλιά.
