μπαλκονάτο βραδάκι παρασκευής

Και αφού εξηγήσαμε την ομορφιά σε εκείνο το παγκάκι, οφείλω να αναφέρω και την ομορφιά που βρήκα σε ένα άλλο μέρος.. Σε ένα μπαλκόνι θα μπορούσα να πω, που κάθισα μια μέρα μεθυσμένος με τους φίλους μου.

Η βραδιά ξεκίνησε στο γκάζι. Η παρέα μου λίγο πολύ γνωστή. Ο Βαγγελάκης λίγο πολύ αργοπορημένος, ο Κiddo στην ώρα του με την έννοια του Ace Ventura (oooohh, there’s something at the wing.....) και ο Γιούλης κλασσικά, σχολή και …. και άπειρη μπύρα. Όταν πια τα λεφτά τέλειωσαν, και μπύρα δεν υπήρχε να μας κάνει παρέα αποφασίσαμε ότι είχαμε βαρεθεί. Πήραμε τον δρόμο για το πολυτεχνείο, βράδυ που δεν είχε ψυχή!!! Είναι ενδιαφέρων δεν μπορείτε να πείτε , μία επίσκεψη στη σχολή σου 3 το βράδυ ήταν πολύ καλή ιδέα. Αφού προμηθευτήκαμε 4 λίτρα μπύρα από ένα περίπτερο, και αφού με το ζόρι πήδηξα τα κάγκελα, κάναμε τις βόλτες μας λέγοντας ιστορίες για αγρίους. Αράξαμε τελικά στο κυλικείο, με μύθους περί διαβόλου και όλα αυτά, να έχουν την τιμητική τους.. Εγώ χεσμένος αρκετά δεν πολύ μίλαγα, ο Στέργιος να βάζει να ακούμε madrugada και τα άλλα 2 μουνόπανα να λένε τις ιστορίες που λέγαμε.. αφού οι μπύρες τελείωσαν και ξαναβαρεθήκαμε πήραμε τον δρόμο για πίσω. ………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………..

Και ύστερα ο βαγγελάκης ανέβηκε πάνω. Και ύστερα και πολύζος. Και ύστερα και ο στερ. Και ύστερα και εγώ, παραμέρησα τον φόβο μου και πήρα τον δρόμο για πάνω.. το μπαλκόνι γάμησε. Πιο ψηλά την άλλη φορά ρε. Αν σας άρεσε η περιγραφή για το αεράκι που υπήρχε στο παγκάκι, που να δείτε και την περιγραφή για το αεράκι που υπήρχε στο μπαλκόνι. Στα 20 μέτρα, και σε ένα μέρος οπού σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει τη λέξη ασφάλεια, η θέα δεν ήταν απλά γαμάτη, ήταν τέλεια. Καθόμουν με τον κώλο κάτω και με τη πλάτη σε κάτι κάγκελα. Μου μοιάζε όμως για πολυθρόνα.. αλήθεια μπορούσα να κάτσω για ώρες. Κάποια φάση όμως έπρεπε να φύγουμε.

Και άντε τώρα να διαβάσω τις μαλακίες τα leiser. Τώρα πια το ραντεβού αλλάζει, και πάει στο σπιτάκι του Charlie στο Χατζηκυριάκειο. Και εκεί , με άπειρο southern comfort και sprite , με πόκερ και διαλλείματα pro περιμένω να ξαναγράψω.