Η συνταγή

Καλησπέρα. Σήμερα θα γυρίσω στα παλιά. Σε εκείνα τα καμένα μου κειμενάκια που δεν άρεσαν σε κανέναν, παρά μόνο στον Βαγγελάκη που είναι μάλλον άρρωστος. (όταν λέω άρρωστος δεν εννοώ σωματικά, δεν έχει καμιά γρίπη το παιδί. ) Προς ενημέρωση σας ο Βαγγελάκης είναι στην φωτογραφία ο πάνω και κεντρικά. Τέλος πάντων. Σας έπρηξα. Κατά την διάρκεια που ο γνωστός Θοδωράκος με τα κειμενάκια απουσίαζε ,την θέση του είχε πάρει ένας άλλος, γράφοντας ποιήματα. Εκείνος -είμαι σίγουρος - σας άρεζε πιο πολύ. Σας διαβεβαιώνω πως εμείς οι δύο δεν έχουμε καμία σχέση. Λογικά από αυτό που ακολουθεί δεν θα βγάλετε ούτε νόημα, ούτε και ευχαρίστηση. ΟΚ, ξεκινάμε. Συστατικά :
1) Ένα ποτήρι ουίσκι με παραπάνω ποσότητα. Σπίτι μου είμαι, ότι θέλω κάνω. (σήμερα επέλεξα chivas γιατί είμαι και πολύ κλασάτος τύπος.)
2) 2-3 κούτσουρα στο τζάκι. Κρύο δεν κάνει πολύ, αλλά χειμώνας είναι, μόνος είμαι, τι πιο ωραία συντροφιά από ένα ωραίο τζάκι?
3) Δεύτερο ποτήρι ουίσκι.(βασικό συστατικό)
4) Αρκετά λογοτεχνικά βιβλία γύρω μου. Τα μισά δεν τα έχω διαβάσει αλλά μόνος μου είμαι, ότι θέλω νομίζω. Τα υπόλοιπα μισά (που έχω διαβάσει) τα τοποθετώ έτσι ώστε να είναι πιο ευδιάκριτα και αν κάποιος που έρθει, με ρωτήσει για κάποιο βιβλίο, να πέσει σε κάποιο απτά γνωστά.
5) Τρίτο ποτήρι ουίσκι.
6) Μία λίστα με τραγούδια. Επιλέξτε προσεχτικά τα τραγούδια μίας και με οποιοδήποτε λάθος θα αδικήσετε το τζάκι. Συμβουλή: καλύτερα να βάλετε στην λίστα τίποτα αντιεμπορικό, τίποτα κουλτουριάρικο, τίποτα ψαγμένο. Έτσι, καί θα δικαιολογήσετε τα πολλά βιβλία γύρω σας , καί θα ικανοποιήσετε το εγώ σας.
7) Τέταρτο ποτήρι ουίσκι.
8) Καμία κουβέντα για πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά φαινόμενα. Αρκετά με έχουν κουράσει, δεν θα μου πάρουν και την δόξα, τώρα που κάνω την μεγάλη μου επιστροφή στα κειμενάκια μικρού μήκους! Το πολύ να πω καμιά αρλούμπα για καμιά γκόμενα,(θα βρω μία να έχω ερωτευτεί, δεν τίθεται καν θέμα) και αυτό ήταν.
9) Πέμπτο ποτήρι ουίσκι. (αν νομίζετε πως το παρακάνω μείνετε στα τέσσερα.)

Τώρα πια είμαι πανέτοιμος να σας πω ακόμα μία ιστορία. Το πρώτο μου ποτό ήταν μάλλον και το πιο ωραίο. Είχε πολλές ομοιότητες με την ζωή μου. Λοιπόν. Λέγαμε για εκείνες τις ομοιότητες. Ωραία. Είχε λοιπόν το πρώτο μου ποτό, μία παράξενη μυρωδιά. Μία ωραία παράξενη μυρωδιά, σαν ξύλο. Και το τσιγάρο έχει μία παράξενη μυρωδιά. Μία άθλια παράξενη μυρωδιά , αλλά είναι παράξενη μυρωδιά. Παρακάτω. Το πρώτο μου ποτό, μου φέρνει την πρώτη ζαλάδα. Σαν τότε που είσαι στο αμάξι εκδρομή με τους γονείς , και ο μικρός σου αδερφός, ζαλίζεται με τις στροφές. Εγώ πάντα θυμάμαι γέλαγα ,γιατί ο αδερφός μου έπαιρνε την φάτσα με το στόμα σαν παντόφλα, και με χλωμή, πολύ χλωμή φάτσα. Ε,και τώρα, γελάω γιατί θυμάμαι εκείνην την στιγμή. Περάσαμε τα εύκολα. Πάμε στα πιο δύσκολα. Το πρώτο μου ποτό, έχει εκείνο το κάψιμο το βαθύ ,που νοιώθεις πίνοντας ουίσκι. Είναι πολύ βαθύ και τσουχτερό οπότε κλείνεις αμέσως τα ματάκια σου και είσαι σαν να ήπιες μονορούφι, μια κόκα κόλα , με έξτρα ανθρακικό. Αυτό το κάψιμο μου θυμίζει μία μέρα που έπινα συνεχώς σφηνάκια για να εντυπωσιάσω την Λίζα, ως που την πλησίασα, και ήταν τόσο έντονες οι καούρες μου που έπινα σόδα. Πάμε στα πιο δύσκολα. Αυτό το πρώτο ποτό, με μεθάει. Με κάνει να βρίσκομαι σε μία δύσκολη ομολογουμένως κατάσταση. Εκείνην την κατάσταση που είσαι νηφάλιος , και το ποτό αρχίζει να επιδρά, αρχίζει να σε μπερδεύει και να σε ξεχνάει. Αν ήμουν γενικά καλά, θα μου άρεσε αυτό, θα άρχιζα ίσως και να χορεύω. Τώρα όμως αρχίζει να μου δείχνει τον δρόμο για τις γυναίκες που δεν έχω , που δεν είχα ή που δεν θα μπορούσα να έχω. Πάμε στα φρικτά. Το πρώτο πότο (που πια αρχίζει να σώνεται) μου θυμίζει τον κόσμο που θα ήθελα να ζω. Το μέρος που θα ήθελα να ζω. Όχι τον κόσμο που θα ήθελα να ζω, αλλά το μέρος. Τώρα πηδάμε, και εκείνη η φράση που είπα στην αρχή, («Είχε πολλές ομοιότητες με την ζωή μου») αλλάζει και γίνεται «είχε πολλές ομοιότητες με την ονειρεμένη ζωή μου». Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι το τέλος του ποτού μου εεε…??
Και μπαίνουμε στο δεύτερο ποτό. Το ποτό κάνει κύκλους και ξαναγυρίζουμε στα ωραία και στα εύκολα. Η αρχή του δεύτερου ποτού μου, δεν έχει κάψιμο, δεν έχει ζαλάδα, δεν έχει τίποτα από όλα αυτά. Τώρα θυμάμαι μία μέρα σε ένα μπαρ στη Χαλκιδική, που με συντροφιά μία πολύ ωραία κοπέλα και έναν πολύ ενδιαφέρων φίλο μου, λέγαμε φανταστικές ιστορίες και χαζεύαμε την θάλασσα. Έπειτα ( είπαμε είναι κύκλος και δυσκολεύει..) θυμάμαι την μέρα στο Λονδίνο, που μπήκα μόνος σε ένα από εκείνα τα κόκκινα λεωφορεία, και έψαχνα τον δρόμο για το σπίτι. Θυμάμαι που είχα χαιρετήσει και την κινεζούλα φίλη μου για να γυρίσω πίσω και μου έκλεισε με στυλ το μάτι. Δύσκολο ήταν, μην σας φαίνεται εύκολο, το είχα πονέσει το ταξίδι. Πόσο μάλλον το αντίο !.. και τι αντίο… με κλείσιμο ματιού!!! Να μπούμε στα ακόμα δυσκολότερα, λέγοντας σας, την ιστορία με το ακορντεόν. Η μάλλον δεν σας την λέω αυτή, είναι αρκετά προσωπική. (θα σας έλεγα καμιά μίνι ιστορία με την ΑΕΚ, αλλά έχετε ήδη βαρεθεί, και αν γράψω για μπάλα, δεν με σώζει τίποτα.) βασικά το αποφάσισα. Δεν σας λέω καμία άλλη ιστορία. Απλά να ξέρεται πως αν το κάνετε μόνοι σας, πρέπει να ψάξετε βαθειά και να θυμηθείτε πράγματα που σας στεναχώρησαν. Τα υπόλοιπα, είναι μία συνταγή. Αξίζει?!
Το τρίτο ποτό μοιάζει με το δεύτερο. Και το τέταρτο με το τρίτο. Και το πέμπτο με το τέταρτο. Βαγγέλη?