Ελευθερία...

Εκεί , στα σκαλιά των ονείρων μου πάνω,
εκεί , στα απόνερα της φλογερής μου δίψας,
εκεί ήρθες..
Ήσουν η γκρίζα φιγούρα και είσαι ακόμα.
Το χαμόγελο σου, μια σπάνια ανάμνηση σαν και τα μιλητά σου..
Και εκεί, με το γκρίζο και τα σκίτσα του,
φώτισες και μου έδειξες όλες μου τις αλήθειες..
Και να πάλι, τα περιγράμματα μου έρχονται και σ'αλλάζουν.
Σε κάνουν τέλεια, και εγώ, ευχαριστώ τον φίλο μου,
τον διπλανό μου, τον ίδιο τον Θεό, για την ιδιότητα μου,
για την αγάπη μου στον Έρωτα.
Παράξενο τρένο είσαι μα φτάνεις ως την δικιά μου λόξα.

Είσαι τόσο ωραία Ελευθερία..