Μία από τις λιγότερο γνωστές μου αντιλήψεις για την ζωή, είναι αυτή του πάθους. Προσωπικά, είμαι περήφανος πρεσβεστής του πάθους, είναι χαρά μου να το επιδεικνύω, και γελάω πάντα γεμάτος αυταρέσκεια όταν το βλέπω και σε άλλους. Συναίσθημα πιο έντονο απ’όλα, μιας και στην όψη του τα πάντα καταρρίπτονται. Καταρρίπτονται μάλιστα μονομιάς ,τόσο μα τόσο πανηγυρικά, απαρεμφατικά και ντροπιασμένα, που σκέφτομαι καμία φορά, πιο το νόημα του σχεδιασμού? Το νόημα των ονείρων και της φιλοδοξίας? Του μέλλοντος και του παρελθόντος? Σε μία όχι και τόσο ρομαντική κατάσταση της ζωής μου, πιάνομαι από το παραμικρό, για να ισχυροποιήσω τούτον συλλογισμό μου. Τι παρατήρησα λοιπόν εγώ, που κανονικά θα έπρεπε να λυσσάω για γλυκανάλατες ιστοριούλες, γεμάτες τρυφερότητα και ρομαντισμο?
Χάος.
Ο μικρός κοινωνικός μου κύκλος αποτελεί για μένα αξιόπιστο και αξιοπρεπέστατο δείγμα πλυθησμού για να κάνω την νοερή έρευνα μου. Από την μικρότερη ως την μεγαλύτερη φήμη, από την πιο πικάντικη μέχρι την πιο βαρετή ιστορία, ο μοναδικός κοινός παρονομαστής, είναι η έλλειψη κάποιας λογικής. Είναι πολύ ειρωνικό να βρισκεις ως μοναδικό κοινό στοιχείο την έλλειψη αυτού! Το πάθος είνια μία κινητήρια δύναμη, που παρέχει σε όλους, την δύναμη για να λαθέψουν, τους δίνει την δικαιολογία που πουθενά δεν θα βρουν. Νικάει τα πάντα. Και χλευάζει τα πάντα. Το πάθος ζει μόνο του, και φωλιάζει όπου θέλει. Δεν είναι δεσμευτικό. Σε πιάνει και σε αφήνει. Έρχεται στη στιγμή και χάνεται πριν καν το νοιώσεις. Έτσι, πιανόμαστε και εμείς απ’αυτό, και πάμε όπου μας πάει. Διαλύουμε τα πάντα, γκρεμίζουμε ότι χτίζουμε, γυρίζουμε την πλάτη στις δικές μας ακόμα σκέψεις, και τελικά, ζούμε την στιγμή.
Χάος.
Είναι τόσο ωραίο τελικά τούτο το αίσθημα, που όποτε σε πιάνει δεν θες να σε αφήσει. Κάθε που κάνω να το πολύσκεφτώ, πάντα από κάπου το σκάει. Πάνω που το καταλαβαίνω και πάω να το αιχμαλωτίσω, φεύγει γελώντας, αφήνοντας με, στα κρύα του λουτρού. Έτσι κάνω εγώ. Κάπως έτσι κάνουν όλοι. Με μια διαφορά. Οι περισσότεροι, παρατημένοι όταν είναι από το ίδιο τους το πάθος, το λένε λάθος.
.jpg)
Ο Κύκλος των Χαμένων Κορμιών
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 σχόλια:
εδω θα διαφωνησω μαζι σου φιλαρακι.το παθοσ ειναι λαθοσ οταν δεν αφορα τον ανθρωπο που εχεισ επιλεξει να ειναι μαζι σου...αλλο αγαπη και αλλο παθοσ..καπου εισαι σωστοσ καπου ομωσ μπερδευεσε ρε φιλε για ψαχτο κ αλλο...σε αλλα κειμενα εισαι σωστοσ εδω καπου χανεισ νομιζω....
ΓΙΑΝΝΗΣ
και ποιος μας λέει τι είναι σωστό και λάθος ρε γιάννη?? και γιατι πρέπει να αφορά τον άνθρωπο που επέλεξες βιτρίνα στη ζωή σου?(...)
νομίζω πως το πάθος αν ήταν εκλεπτισμένο, διαλλακτικό, και διακριτικό δεν θα είχε την χάρη που έχει....
Teo meletwntas se kala auto pou grafeis menontas sumfwnh apenti se kapoia pragmata k se alla oxi ekana th dikh m meleth...k na ti exw na pw....to pa8os proerxetai apo t rhma pasxw=pa8ainw!ara einai kt pou sumvainei se kapoion...den prosdiorizetai omws me akrivia!den 3erw telika an t pa8os einai la8os opws leei o giannhs alla h dikh m gnwmh einai oti polles fores se pashrei se la8h...apo thn mikrh peira p mporw n exw stn hlikia p eimai!Allo ena wraio keimeno s opws k na xei!
E........
παιδιά κακά τα ψέμματα..το Πάθος δεν υπάρχει, γιατί απλά δεν υπάρχει τίποτα. Και το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι μιας κ δεν υπάρχετε ούτε σεις, δε μπορείτε να διαφωνήσετε μαζί μου και σας τάπωσα κ τώρα ψάχνετε τρύπα να κρυφτείτε. Αλλά μην απογοητεύεστε, το Πάθος Είναι (είναι, δεν υπάρχει), είναι ένα μικρό χαρούμενο σκουλικάκι που ζούσε μέσα σε ένα μήλο. Τώρα πια κατήντησε Μπόχα, και Σαπίλα, και Ιδρώτας ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών μου, και μια Φαγούρα. Κάποτε θα πεθάνει. Αλλά ούτε τότε, ούτε και τώρα, ούτε και ποτέ Υπήρξε. Καλά ντε, μην κλάψετε κιόλας. Θοδωρή?
Decided
to sneak off away from your stomach
and try your pulse
Encaptured what seemed all unknowing αnd candid
but they suspected it was false
once upon in thames ::.:
γεια σου Ε....... δεν θα επέμενα στα σχόλια αν δεν έβρισκα την όλη μας κουβέντα ενδιαφέρουσα... και έτσι, όπως ακριβώς στον Γιάννη, θα προσθέσω κάτι στο δικό σου σχόλιο... το μέγα φιλοσοφικό ζήτημα που τίθεται είναι το εξής.... γιατί να θεωρηθεί λάθος αυτό που έκανε κάποιος μίας και ήταν τελείως αβίαστο, μιας που και ο μόνος γνώμονας για να συμβεί είναι το ίδιο του το Εγώ...? και κάτι ακόμα, άμα με τόση ευκολία κάτι το χαρακτηρίζουμε λάθος, τότε γιατί είμαστε τόσο επιρρεπείς σε αυτό/? και στην τελική..... ποιος στο διάολο θα μας πει τι είναι λάθος ρε Ε....?? ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι λάθος από την στιγμή που το θέλουμε εκείνην την στιγμή. και ας το μετανοιώνουμε σε όλη μας την ζωή. λάθος μπορεί όμως να είναι κάτι που δεν κάναμε ποτέ.. όσο για τον φιλαράκο μου Κάρολο.... φιλιά στα όμορφα μήλα, στις πατούσες του και στα ζωηρά του μιλίγγια.
ps. κάρολε, πως μας τάπωσες μιας και δεν υπάρχουμε??? επειδή εγώ όμως πιστεύω πως υπάρχουν, γιατί κατουράμε τρώμε και όλα τα υπόλοιπα έχω όλα τα φόντα να πω πως ΣΕ ΤΑΠΩΣΑ... χεχεχεχεχεε
ONCE UPON IN THAMES
ante re man skouriases?grapse tpt
oti k an sumvainei kai to kormi swpainei to pa8os einai aformh!pa8os pou den svhnei den exei thn eu8unh se oti kai an sumbei...............einai apla ena tragoudi alla oson afora to pa8os dinei pathma gia polles apanthseis sta toooooosa erwthmatika......kai osoi zhsan ena pa8os kai malista anekplhrwto to niw8oun.............otan 8es na zhseis kati alla uparxei ena empodio pou den se afhnei den shmainei oti svhnei mesa sou....elpizeis kai perimeneis na ginei kati akoma k an ola moiazou na exoun xa8ei g auto to toso omorfo sunais8hma pou se parashrei gluka........to ap8os!!!
"φιλιά που δόθηκαν κι άλλα που δεν..."
τάσσομαι υπέρ του ποιητή... προτιμώ αυτά που δόθηκαν και ας μετανιώνω - ενίοτε
φαίη
Δημοσίευση σχολίου