Θοδωράκο; Θα'ρθεις να πούμε κανα τραγούδι;

Άμα μ'αρέσει κάτι πολύ σ'αυτή τη ζωή μου (και λέω "σ'αυτή", όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί πασχίζω να συμπληρώσω 666 λέξεις σ'αυτή μου την ανάρτηση, για να μπορέσω αργότερα -στις 3:33 τα ξημερώματα, που ανοίγουν οι πύλες της κόλασης- να καλέσω στο δωμάτιό μου το διάολο ή εκείνη την 14χρονη φίλη μου, που πέθανε τραγικά αφού τη βίασαν ο μπαμπάς της, τα ξαδέρφια της, ο δήμαρχος, 3 νομαρχιακοί σύμβουλοι και νομίζω και ο μπακάλης, και ένα αλμπίνο μαρσιποφόρο θηλαστικό, της οποίας το πνεύμα περιφέρεται στη γειτονιά) είναι να παίζω τραγούδια Πεθαμένων. Ο αγαπημένος μου είναι ο Δημήτρης. -Τι ποιος Δημήτρης ρε μαλάκα; -Ο Μόρισον γαμώ. -Α γειά σου. Αυτός. -Τα έλεγε ωραία ο Μίμης. Μετά είναι βέβαια και ο Φρέντυ. -Για πάρτη του σκεφτόμουν να αφήσω και μουστάκι κάποια περίοδο αλλά μετά λέω: "δε γαμάς που δε γαμάς, θες να το κλείσεις το μαγαζί τελείως;" Και δεν άφησα. Ήταν παλλικάρι. -Ναι ρε μαλάκα παλλικάρι, τι έχει να πει που τον έπαιρνε; Θα κάτσεις να ακούσεις τώρα ή θα σου μπουκώσω τα συκώτια; Έκανε λέει τα μεγαλύτερα και τα καλύτερα πάρτυ. -Χε χε, ναι αγόρι μου, τίγκα στα μουνιά και στις κόκες! Σ'αυτά γάτα είσαι ε; Anyway. Ο Έλβις... Ομορφόπαιδο. Φωνάρα. Η κάβλα η ίδια. Swingin' little guitar man. Viva Las Vegas. Jailhouse Rock! Houd Dog! Σταματάω γιατί το καβλί μου άρχισε να ξύνει το ταβάνι και πέφτουν οι σοβάδες. Για να δούμε μετά.. Johnny Cash.. Φορούσες μαύρα γιατί δεν έβρισκες τίποτα άλλο να φορέσεις μωρή καργιόλα ε; Χε χε.. Ρουφαγες κόκα, και σκότωσες και τη γυναίκα σου πουτανιάρη μου.. Cocaine Blues, I Walk the Line, Cry cry cry !!! Α ρε βρωμιάρη μου, την έβρισκες με τις φυλακές ε; Ring of fire, Get Rythym !! Τι άλλο έχουμε... Curt Cobain; Ε ναι, δε γαμιέται.. κουλός ήταν ο αριστερόχειρας αλλά τον αγαπάω πολύ. Ιan Curtis; -Ξυπνησες μωρή κουφάλα ε; Mi+, Re+, Si, La+, love will tear us apart. Freakin' greatness που λένε και στο χωριό μου. Και ήξερε να χορεύει το παλλικάρι. -Ε θοδωράκο; -Χε χε, οκ. Χμμ..τώρα τι; Ίσως λίγο Rory... Thin Lizzy, ένα Highway to Hell... λίγο Beattles. Όχι. Πoλύ Beattles. Kαι Pink Floyd...

Σταματάω να γράφω γιατί άρχισε να θολώνει η οθόνη, μια πράσινη νεράιδα άρχισε να κόβει βόλτες μπροστά στην οθόνη μου -Όχι ρε μαλάκα θοδωρή, δε γράφω με φτερό και μελάνι σε περγαμινές, αυτά τα λέμε για να ρίξουμε καμμιά γκόμενα. Ωπ, να τη.. Βγες απ'το ρουθούνι μου μωρή! Χοχο, γαργαλιέμαι, χιχιχι, ουστ! Τι κάνεις εκεί; -Όχι, εκεί δε γαργαλιέμαι, μ'αρέσει! -Τι στύση μωρή βλαμμένη; Με τόσο που έχω πιει; Ούτε γερανός δεν τον σηκώνει τώρα! Άντε, χάσου απ'τα μάτια μου, τράβα πουθενά αλλού να ζουζουνίσεις... ουστ!

Παρακάτω παραθέτω ένα κείμενο που συνέγραψε ο αδελφικός φίλος Γιάννης, και μου έχει πρήξει τον πούτσο να του το δακτυλογραφήσω και να το δημοσιεύσω. Αν δεν ήταν να συμπληρώσω και τις 666 λέξεις δε θα έμπαινα καν στον κόπο. Ξέρεις όμως μωρέ, πρέπει να τις φτάσω γιατί τις έχω βαρεθεί τις τσόντες. Δε μου κάνουν αίσθηση, και για να φτιαχτώ πρέπει να καλέσω (ξέρεις τώρα, κεριά, σολομονική, μαύρη μαγεία, αλάτι, κεμπάπ πασαλημένο με οδοντόπαστα και σπέρμα καβουρογαμόσαυρου, του αμμώδους) την πιτσιρίκα να μου εξιστορεί πως την βιάζανε οι τυπάδες, να χτυπάνε ταυτόχρονα τα ντουλάπια, να σηκωθεί σκόνη και όλα τα σχετικά... Σταματάω όμως τώρα γιατί το post άρχισε να παίρνει προσωπικό χαρακτήρα. Πάρτε το κείμενο του Γιάννη:

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ακούσουν τις λέξεις τέχνη και καλλιτέχνης φέρνουν στο μυαλό τους έναν άνθρωπο με πολλά πτυχία και γνώσεις που μπορεί και γράφει ποιήματα και δοκίμια. Που ξέρει να χειρίζεται άριστα το συντακτικό και τη γραμματική ή έναν άνθρωπο που ξέρει να ζωγραφίζει πολύ όμορφα και κάποιον που μπορεί να γράφει ωραία και βαθυστόχαστα τραγούδια. Ποιος όμως είναι πραγματικά καλλιτέχνης; Είναι αυτός που δημιουργεί απλά επειδή μπορεί; Ο καλλιτέχνης είναι απλά ένας έξυπνος και ικανός άνθρωπος ή μήπως κάτι παραπάνω; Για να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στο εξής ένα βασικό ερώτημα. Τι είναι η τέχνη και που αποσκοπεί; Σ’αυτό το κείμενο θα προσπαθήσω να δώσω τις ανάλογες δικές μου υποκειμενικές απαντήσεις. Θεωρώ λοιπόν, πως η Τέχνη είναι μια ανθρώπινη δημιουργία που σκοπό έχει να αποτελέσει τη διέξοδο από τον πόνο και τη φθορά της ανθρώπινης φύσης. Από τα βασανιστικά ερωτήματα που ακολουθούν την ανθρώπινη ύπαρξη, τη ζωή, τον θάνατο, το πέρασμα των χρόνων, που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στην ανθρώπινη σάρκα, την ηθική, τον Θεό, τα συναισθήματα, τις ανθρώπινες σχέσεις και ό,τι άλλο μπορεί να απασχολεί έναν άνθρωπο. Τέχνη λοιπόν είναι η ανθρώπινη προσπάθεια να αγγίξει μια άλλη πραγματικότητα, ίσως ακόμα και το θείο. Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο πως πολλοί καλλιτέχνες βίωναν προσωπικά αδιέξοδα. Πολλοί ζούσαν ζωή παρακμιακή, βουτηγμένη στο αλκοόλ, άλλοι ζούσαν απομονωμένοι μέσα στην κατάθλιψη ή στις νευρώσεις και τα κόμπλεξ ή απλά βρίσκονταν σε μια αέναη αναζήτηση της αλήθειας, γιατί δεν έντεχαν την πραγματικότητα. Μοναδικό καταφύγιο η Τέχνη – καθώς δημιουργείς γίνεσαι άτρωτος, μπορείς να δημιουργήσεις έναν δικό σου κόσμο από την αρχή και να ταξιδέψεις μέχρι και στο τελευταίο αστέρι του σύμπαντος σε δευτερόλεπτα. Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα πως για να είναι κάποιος καλλιτέχνης εξαρτάται από τα κίνητρα και τα συναισθήματα που τον κατακλίζουν τη στιγμή της δημιουργίας. Το αποτέλεσμα, μπορεί να μην είναι καλό, μπορεί να μην αρέσει σε κανέναν, λίγο μετράει, αφού ο καλλιτέχνης δημιουργεί πρωτίστως για δική του ανακούφιση.

Λίγες ακόμα λέξεις χρειάζομαι. Μουνί, κώλος, ψωλή, καβλιτσέκια (αυτό μου το έμαθε ο μητσάκος), ψωλοβρόντης, μουνόσκυλο, πουτανογλύφτρα, σκατά, μυγόχεσμα. Τέλεια. Λίγο ακόμα: "Κατερίνα, σ'αγαπώ γιατί είσαι Κωλάρα!" Τα λέμε. Φιλιά.