Πασχιζουμε τοσο πολυ καποιες φορες για να δειξουμε οτι κατι ειμαστε και οτι τελικα κατι αξιζουμε σε αυτη τη ζωη που στο τελος ξεχναμε ποιοι ειμαστε...
Δεν ειχα σκοπο να αρχισω να γραφω αυτα αλλα... ξερετε κατι με την παροδο της ημερας μου βγηκαν τοσα νευρα που ενω ηξερα τι θα εγραφα και πως το εχασα... ειναι σαν και αυτο που ειπα πριν καποιες φορες απλα ξεχνας ποιος εισαι μαλλον το εχει το μυαλο αναγκη μιας και το υπερφορτωνεις καθημερινα με τοσο γλοιωδη και ογκωδη πραγματα που πρεπει να ξεπερασει την χιουμανιστικη του υποσταση...λενε οτι η μνημη του χρυσοψαρου κραταει ουτε λιγο ουτε πολυ 3 δευτερολεπτα...(μου την δανειζεις λιγο ε??χρυσοψαρο ? μ'ακους?) Τι να πεις ? η μανα μου κηνυγαει να βρει τις καλτσες μου μεσα στο σπιτι και εγω αναζηταω αφηρημενες εννοιες μεσα σε ενα blog που μολις εγινα μελος (thanks guys..)
Ειναι ωρες που θελω να χυθω με βρηχυθμους στους δρομους και να ουρλιαξω για το κοινωνικο καθεστως ,για τον καπιταλισμο,για την αδικια,για την πεινα,για την διαφθορα,για το πολεμο και ομως ειναι ετσι πλασμενες οι αληθειες μου που δεν χωρανε σε κανενος ματια σε κανενος μυαλα... ειναι και αλλες φορες ομως που θελω να κρυφτω στις βουνοκορφες που επαιζα μικρος.. ρε μηπως εχει δικιο ο χατζιδακις?
Αλλα λεω να αφησω αυτες τις παροχυμενες αηδιες και να μπω στο θεμα απο εδω και περα θα θεσω στον εαυτο μου καποια ορια που θα λενε να κανεις αυτο που θελεις οταν το θελεις.... οταν ξεχνας ποιος εισαι οφειλεις να επανερχεσαι,το χρωστας οχι στον εαυτο σου αλλα στην ζωη σου που δεν νομιζω οτι σου ανηκει απολυτα... και ομως ολη σου η ιστορια αποκαλυπτεται μεσα απο μια διαδρομη με τα παλια σου τα παπουτσια ... δηλαδη δεν ξεχνας???ε??? οχι απλα λησμονεις... οταν εχεις παρελθον εχεις και την τυχη του μελλοντος .. προχωρας μπορει οχι στα ιδια μονοπατια αλλα με τα ιδια παπουτσια που αλλαζουν σχημα αναλογα με αυτα που διασχιζεις.. αυτο που θελω να διασχισω ειναι το σανιδι νιωθοντας ομως λιγο σαν τον ηληθιο του Ντοστογιεφσκι,φοβαμαι λιγο λιγοτερο απ[ο τον τυπο εκεινο στην Κινα ...
Οποιος ενδιαφερεται ας δει...τον τυπο TIANANMEN SQUARE, june 5th -1989
.jpg)
Ο Κύκλος των Χαμένων Κορμιών
Κυριακή 4 Μαΐου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Γεια σου ρε Μιχαλάκη και καλώσήρθες στο blog... Καλά τα λες ρε φίλε, σκέψου όμως ότι, αν κάτι μας έχει μείνει σε αυτόν το κόσμο για να μας κάνει χαρούμενους είναι η ελεύθερια μας.. Απαιτούμε να ζήσουμε ελεύθερα, ώστε να ζήσουμε την ζωή μας καλύτερα.. Καλή επιτυχία στο σανίδι...
υ.γ. άμα γίνεις ποτέ γνωστός και πηγαίνεις σε πάρτυ επωνύμων κλπ κλπ, θα με παίρνεις μαζί?? η έστω, φύλαξε μας λίγο κόκα... χαχαχαχαχ
όταν γίνει και αυτό το ονειρό σου πραγματικότητα..θα είμαι εκεί..σαν κομμάτι του παρελθόντος..να σε ενθαρρύνω για το μέλλον!!!γιατί αυτά είναι τα παπούτσια που θα φοριούνται πάντα!!καλή επιτυχία σε ό,τι και αν κάνεις!!
Δημοσίευση σχολίου