We are so alike you and I... Μας κοίταξα σήμερα και μας βρήκα ολόιδιους. Δυο σταγόνες νερό. Σαν να είμασταν ένα. Άλλωστε δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Κάποιος μου είπε ότι για να ζήσεις αιώνια πρέπει να φθείρεσαι διαρκώς. Να πεθαίνεις. Για να πετάξεις ψηλά πρέπει να σέρνεσαι στο βούρκο και να πνίγεσαι στις λάσπες και τα σκατά. Ναι. Και τότε τα είδα όλα. Ξέρεις γιατί μοιάζουμε Αγάπη μού; Ξέρεις που είμαστε ίδιοι; Ακριβώς στο ότι δεν έχουμε τίποτα κοινό. Άπειρο και απέραντο το κενό που απλώνεται ανάμεσά μας. Πως να νοιαστώ για σένα Αγάπη μου; γιατί να σ'αγαπήσω; Μοιάζουμε στο ότι είμαστε Ξένοι. Μοιάζουμε στο ότι είμαστε πέρα για πέρα διαφορετικοί. Δε σ'ασκούω Αγάπη μου. Δε σε νιώθω Αγάπη μου. Δεν είναι ότι δε θέλω. Δε μπορώ. Thus it was, and thus shall be.
Και αν αυτό το μουνόπ...εμ το φιλαράκι μου ο θοδωρής δε μου φέρει τώρα το προφιτερόλ μου, θα έχουμε ντράβαλα... Θοδωρήηηη?? Ε, Θοδωρή! Που στον μπούτ... στην ευχή του Θεού έχει πάει...
"Κάποιος άντρας είχε φύγει από ένα τσέχικο χωριό, για να κάνει την τύχη του. Ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια, πλούσιος, ξαναγύρισε με μια γυναίκα και ένα παιδί. Η μητέρα του διατηρούσε ένα ξενοδοχείο στο χωριό που γεννήθηκε. Για να τους ξαφνιάσει, άφησε τη γυναίκα του και το παιδί του σε ένα άλλο χτίριο και πήγε στη μητέρα του, που δεν τον γνώρισε καθόλου όταν μπήκε. Παίζοντας, είχε την ιδέα να πάρει ένα δωμάτιο. Έδειξε τα λεφτά του. Τη νύχτα η μητέρα του και η αδερφή του τον σκότωσαν με ένα σφυρί για να τον κλέψουν και ρίξανε το πτώμα του στο ποτάμι. Το πρωί, ήρθε η γυναίκα του και αποκάλυψε χωρίς να το ξέρει την ταυτότητα του ταξιδιώτη. Η μητέρα κρεμάστηκε. Η αδερφή ρίχτηκε σε ένα πηγάδι. Έπρεπε να διαβάσω χιλιάδες φορές αυτή την ιστορία. Από τη μια μεριά ήταν απίθανη. Από την άλλη, ήταν φυσική. Όπως και να είναι, έβρισκα πως ο ταξιδιώτης τοι άξιζε λίγο, και πως ποτέ δεν έπρεπε κανείς να αστειεύεται." A. Camus, L'Etranger (Ο Ξένος)
Θοδωρή έμεινε καθόλου προφιτερόλ ή το έφαγες όλο μόνος σου ρε μαλάκα? Τι κάνει το προφιτερόλ? Στρώνει το στομάχι? Καλά, κάτσε να σε πιάσω στα χέρια μου, και θα σου στρώσω τη μούρη..
Ο Κύκλος των Χαμένων Κορμιών
Τρίτη 22 Απριλίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
καμμενε φιλε μου βαγγελακη...! τι κανει η σαυρα σου?(ασχετο σορρυ..)
λοιπον κατι τετοιες ιστοριες σε ερεθιζουν γιατι δεν ξερεις τι πρεπει να κανεις,να κλαψεις ή να γελασεις..δεν ξερω ρε φιλε αλλα κατι τετοιες στιγμες νιωθω σαν το μικρο πριγκιπα που διαλεγει αν θα παει απο το δυσκολο μονοπατι ή απο το ευκολο.. να σου πω κατι πιστευω οτι οι παροντες εχουμε διαλεξει τον δυσκολο,ξεροντας οτι δεν θα επιβραβευτουμε ποτε ουτε καν απο τον δευτερο εαυτο μας τον γαμημενο...
Δημοσίευση σχολίου